Pokaż/Ukryj opcje strony

Płacidło, pieniądz towarowy

przedmiot pełniący funkcję pieniądza, który dodatkowo może zaspokajać inne potrzeby osoby, która się nim posługuje. Początkowo wartość płacideł była związana przede wszystkim z wartością użytkową samego przedmiotu (np. siekierki, pręty żelaza, sól, futra, skóry, perkal), ale z czasem (w miarę upowszechniania się płacideł jako środka płatniczego) płacidłami stawały się przedmioty o ograniczonej wartości użytkowej (np. małe kawałki płótna, bryłki kruszców, muszle), a ich wartość w większym stopniu wynikała z zawartej w danej społeczności umowy.

Płacideł powszechnie używano od czasów najdawniejszych do wczesnego średniowiecza.

Rozróżnia się płacidła:

- o pełnej wartości użytkowej, np. siekierki, pręty żelaza, sól, futra, skóry, perkal,

- pozbawione wartości użytkowej, np. muszle, bryłki kruszców, niewielkie kawałki płótna lub skóry, obrobione kamienie.

W Imperium rzymskim płacidłem było bydło, łacińskie pecunia – pieniądze mają wspólny rdzeń z pecus – sztuka bydła. Muszle porcelanki Cypraea moneta – pod nazwą kauri były używane do końca XIX w. jako monety na obszarach Afryki, Azji i wysp Pacyfiku.

Unikatowy zbiór chińskich płacideł można zobaczyć w Centrum Pieniądza NBP im. Sławomira S. Skrzypka w Warszawie. Na szczególną uwagę zasługują najstarsze formy chińskich płacideł w kształcie mrówek.