Strona nbportal.pl używa ciasteczek (cookies) umożliwiajacych właściwe jej działanie. Dowiedz się więcej Akceptuję

Waluta niemiecka (2)

Ocena: 2.1, Liczba oddanych głosów: 13Ocena: 2.1, Liczba oddanych głosów: 13Ocena: 2.1, Liczba oddanych głosów: 13Ocena: 2.1, Liczba oddanych głosów: 13Ocena: 2.1, Liczba oddanych głosów: 13
13
wtorek, 13 stycznia 2009 16:00 | Autor: Aleksander Pruszak
Zdjecie: Waluta niemiecka (2)

W lipcu 1931 r. Niemcy wprowadziły nadzór nad obrotem dewizowym. Obywatel Niemiec nie mógł bez zezwolenia kupować dewiz, tylko państwo posiadało i planowało obrót ich wartościami. Wszystkie zagraniczne wierzytelności w Niemczech zostały zamrożone.

17 marca 1933 r. prezesem Banku Rzeszy został Hjalmar Schacht, funkcję tę piastował do stycznia 1943 r. (z przerwą od sierpnia 1937 r. do stycznia 1939 r.). Reichsbank czuwał nad wszystkimi transakcjami, scentralizował wierzytelności zagraniczne, rekwirował obce waluty. Państwo groziło karą śmierci, każdemu kto wywiózł majątek lub kapitały za granicę. Uważano, że wartość pieniądza określa państwo. Tak ukształtowana marka mogła sfinansować wojnę. Po II wojnie światowej Schacht wynajął się jako doradca finansowy w Indonezji, Iranie, Egipcie, pisał publikacje na tematy finansowe i założył prywatny bank pod swoim nazwiskiem.

Na banknotach Rzeszy zamieszczono swastykę, ornament w kształcie równoramiennego krzyża o załamanych ramionach, będący godłem partii NSDAP (1933-1945 – symbol III Rzeszy). Obecnie Niemcy chcą, aby produkcja i eksponowanie symbolu swastyki zostały uznane za przestępstwo. Mieszkający w Europie Hindusi są oburzeni tym pomysłem. Dla nich swastyka była, przez tysiące lat, symbolem pokoju, zanim zaczęli jej używać naziści.

Nietypowym systemem wymiany towarowej w Niemczech hitlerowskich był system importu Akimark - dokonywany zapłatą w „markach zablokowanych”, za pośrednictwem specjalnych kont otwartych w Banku Rzeszy. Dostawca zagraniczny nie otrzymywał należności w dewizach, lecz przydział odpowiedniej ilości marek zablokowanych, które mógł wykorzystać jedynie na zakup towarów niemieckich lub odstąpić innemu importerowi tych towarów. Angielscy importerzy towarów niemieckich płacili za nie walutą złotą nie swoim kontrahentom, lecz dokonywali wpłat do Banku Rzeszy, który wypłacał eksporterom krajowym ekwiwalent w markach.

Po II wojnie światowej władze okupacyjne pozostawiły dotychczas funkcjonujący system dóbr konsumpcyjnych na kartki. Objęto rozdzielnictwem artykuły żywnościowe, ubrania, bieliznę, buty oraz materiały do produkcji przemysłowej. Znaczny brak towarów i nadmiar pieniądza spowodował powtórzenie się na terenie Niemiec wymiany towarowej. Drugą jednostką przeliczeniową, po niewiele wartej walucie, stały się papierosy. Władze okupacyjne Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Francji świadome złej sytuacji gospodarczej przeprowadziły reformę walutową w dniu 20 czerwca 1948 r.

Oficjalną jednostką pieniężną na terenie trzech zachodnich sektorów w dniu 21 czerwca 1948 r. została marka niemiecka dzieląca się na 100 fenigów. Banknoty zostały wydrukowane w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej.

Niemiecki Bank Federalny (DBB) – Centralny Bank Emisyjny Niemiec Zachodnich z siedzibą we Frankfurcie nad Menem założony 26 lipca 1957 r. został następcą utworzonego przez reformę walutową z 1 marca 1948 r. Banku Niemieckich Landów. Otrzymał wyłączne prawo do emisji banknotów i bycia decydentem polityki walutowej państwa. Zakresem swoich kompetencji obejmował również Berlin Zachodni, a od 1 lipca 1990 obszar byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej i Berlin Wschodni. Bank posiada 9 oddziałów lokalnych oraz 52 jednostki operacyjne. Jego prototypem był Bank Rzeszy Niemieckiej utworzony w 1876 r. Niemiecki Bank Federalny przejął banknoty Niemieckich Landów z datą 2 stycznia 1960 r. Będące w obiegu banknoty emisji 2 stycznia 1980 r. różniły się nieznacznie od poprzednich. Obok daty, podpisów i określonej kary (umieszczona na banknotach z 1960 r. przewidująca karę ciężkiego więzienia została zniesiona przez reformę prawa karnego) zmieniono od emisji 1990 r. zabezpieczenie papieru przez wprowadzenie włókien oraz fluorescencji, z punktu widzenia fałszerstw nieistotnej. Dodatkowo dla usprawnienia obiegu wypuszczono banknot o nominale 200 marek. Najważniejsza zmiana ustawy z 1957 r. miała miejsce w 1997 r. w związku z dostosowaniem do wymogów Europejskiego Systemu Banków Centralnych ESBC. W związku z przyjęciem w kraju waluty euro jako prawnego środka płatniczego, Bundesbank bierze obecnie udział w kształtowaniu i realizacji polityki pieniężnej państw należących do strefy euro. Obecnie banknoty i monety niemieckie przyjmowane są do wymiany bezterminowo i bez wielkości limitu we wszystkich jednostkach Banku Niemieckiego (Deutsche Bundesbank).
 

Autor artykułu
Aleksander Pruszak


Ocena:
1 gwiazdka2 gwiazdki3 gwiazdki4 gwiazdki5 gwiazdek
Liczba oddanych głosów: 13

Zobacz również

Ilość komentarzy: 0
Wasze komentarze