Jeden z najbardziej znanych numizmatyków polskich. W latach 1909-1919 był redaktorem Wiadomości Numizmatyczno-Archeologicznych. Był też członkiem Komisji Rewindykacyjnej do odbioru dzieł sztuki ze Związku Radzieckiego w l. 1924-1925. Jest autorem szeregu do dzisiaj ważnych publikacji, z których wymienić należy Podręcznik numizmatyki polskiej (Kraków 1914), wydany także w wersji niemieckiej Handbuch der polnischen Numismatik (Graz 1960). Dzieje pieniądza w Polsce zostały spopularyzowane w publikacji Monety Polskie (Warszawa 1924). Nadal posługujemy się opracowaną przez Gumowskiego publikacją Bibliografia numizmatyki polskiej (Toruń 1967). Szereg jego opracowań można uznać za przestarzałe, ale mimo to nadal pełnią rolę punktu odniesienia dla współczesnych numizmatyków, np. Corpus nummorum Poloniae (Kraków 1939). Wspaniała opowieść o numizmatyce polskiej znajduje się w książce Gumowskiego Wspomnienia numizmatyka (Kraków 1965), która powinna być lekturą obowiązkową dla każdego początkującego kolekcjonera. Zdjęcie przedstawia prof. Gumowskiego i zostało wykonane 10 maja 1947 r. podczas otwarcia Biblioteki Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, pochodzi ze stron internetowych Biblioteki Uniwersyteckiej w Toruniu.

Jeden z największych kolekcjonerów i numizmatyków polskich. Twórca jednej z największych kolekcji polskich monet (wiele unikatów, m.in. dukat Władysława I Łokietka) i medali. Katalog jego zbioru został opublikowany (w języku francuskim): Catalogue de la collection des médailles et monnaies polonaises, t. I-IV: Petersburg 1871-1891, t. V: Kraków 1916. Katalog doczekał się już dwóch wznowień: w Austrii (w 1957 r.) oraz niedawno w Polsce. Katalog Czapskiego do dziś jest często niezastąpiony i nadal powszechnie używany, zwłaszcza w gabinetach numizmatycznych, przez numizmatyków zajmujących się tą dziedziną wiedzy naukowo oraz poza granicami Polski (z racji na użyty w publikacji powszechniej znany język francuski). Do dziś stosowana jest opracowana przez Czapskiego skala rzadkości numizmatów (od R do R*). Czapski przekazał cały swój zbiór numizmatyczny Gminie Miasta Krakowa wraz z ufundowanym przez siebie budynkiem muzeum - obecnie jego kolekcja znajduje się w Gabinecie Numizmatycznym Muzeum Narodowego w Krakowie. Zdjęcie przedstawia Emeryka Hutten Czapskiego, wykonana została w Krakowie na krótko przed śmiercią. Źródło: Muzeum im. Emeryka Hutten Czapskiego - Muzeum Narodowe w Krakowie.

Kolekcjoner łączący najwyższe kwalifikacje numizmatyczne i pasję zbieracką. Zgromadził ogromny zbiór numizmatyczny oraz bogatą bibliotekę numizmatyczną. Organizował ruch numizmatyczny oraz popularyzował numizmatykę. Redagował czasopisma „Numizmatyk Krakowski" i „Śląskie Zapiski Numizmatyczne”. Autor cennej publikacji „Tysiąc lat monety polskiej".

Jeden z najwybitniejszych numizmatyków polskich XX w. - uznawany za znawcę numizmatyki średniowiecznej w skali europejskiej. Od 1961 r. profesor w Instytucie Historii PAN. W latach 1970–1981 prezes Polskiego Towarzystwa Archeologicznego i Numizmatycznego. W latach 1973–1979 wiceprzewodniczący Międzynarodowej Komisji Numizmatycznej, a obecnie członek honorowy tej organizacji. Wieloletni redaktor Wiadomości Numizmatycznych. Autor wielu epokowych prac z dziedziny numizmatyki, szczególnie średniowiecznej, np. Pieniądz kruszcowy w Polsce wczesnośredniowiecznej, Warszawa 1960; Początki pieniądza polskiego, Warszawa 1962; Wstęp do numizmatyki polskiej wieków średnich, Warszawa 1964; Wielka reforma monetarna XIII–XIV wieku, Warszawa 1969; Pradzieje grosza, Warszawa 1975; Moneta w kulturze wieków średnich, Warszawa 1988. Profesor Kiersnowski zmarł w lipcu 2006 r.

Badacz łączący najwyższe kwalifikacje numizmatyczne z archeologicznymi. Wieloletni współredaktor i redaktor Wiadomości Numizmatycznych. Autor wielu nowatorskich opracowań z dziejów mennictwa polskiego i europejskiego.  W latach 1981–1987 prezes Polskiego Towarzystwa Archeologicznego i Numizmatycznego. Jego ważniejsze prace to: Początki mennictwa w Europie Środkowej, Wschodniej i Północnej , Wrocław 1971, Moneta i obrót pieniężny w Europie Zachodniej, Wrocław 1982.

Odtworzył po II wojnie Warszawskie Towarzystwo Numizmatyczne, którego był też prezesem (od 1950). Od 1962 r. był wiceprezesem Polskiego Towarzystwa Archeologicznego oraz kustoszem Gabinetu Numizmatycznego Mennicy Polskiej (1926-1940) i dyrektorem Mennicy Polskiej (1946-1947). Inicjator utworzenia Wiadomości Numizmatycznych (od 1957) i Biuletynu Numizmatycznego (od 1965). Autor cenionej publikacji Mennica warszawska 1765-1965.