Obecnie polityka pieniężna w Polsce jest prowadzona przez Narodowy Bank Polski. W skrócie można ją scharakteryzować jako ustalanie stóp procentowych na takim poziomie, by w kraju nie było inflacji. Gdy Polska dołączy do strefy euro, stopy procentowe obowiązujące w Polsce będzie ustalać Europejski Bank Centralny.

Jednak jego celem będzie dbanie o to, by inflacja była niska w całej strefie euro, a nie w jakimś konkretnym kraju. Czy takie "uśrednione" podejście nie jest dla Polski ryzykowne? Czy może się zdarzyć, że pomimo niskiej inflacji średnio w całej unii, w Polsce może się ona wymknąć spod kontroli?

Jak zwykle przy przewidywaniu przyszłości niczego nie można być pewnym. Jednak jak dotychczas większość analiz wskazuje na niewielkie szanse tego, by polityka pieniężna EBC okazała się niedopasowana do potrzeb Polski. Gospodarka Polski jest silnie powiązana z gospodarkami innych krajów strefy euro, co zbliża ją do średniej, w którą celuje EBC.

Po wejściu do strefy euro Polska będzie miała wpływ na decyzje podejmowane przez EBC. Prezes NBP będzie członkiem Rady Presesów EBC, która m. in. ustala poziom stóp procentowych w strefie euro. Przepisy wspólnotowe obligują wszystkich członków tej Rady do działania nie w interesie krajów, z których pochodzą, ale dla dobra całej unii. Jednakże uczestnictwo prezesa polskiego banku centralnego we współdecydowaniu o polityce pieniężnej dla strefy euro stwarza możliwość przedstawienia polskiego punktu widzenia.

Obecnie strategie prowadzenia polityki pieniężnej przez EBC oraz przez NBP są zbliżone. W obu przypadkach podstawowym celem jest utrzymanie stabilnej i niskiej inflacji. Oba banki dla osiągnięcia tego celu wykorzystują podobne narzędzia: kontrolę stóp procentowych oraz komunikację z otoczeniem. W ich podejściach są także pewne różnice: np. EBC przywiązuje większą rolę do analizy zmian agregatów pieniężnych niż NBP. Generalnie jednak po przyjęciu przez Polskę euro cele i sposób prowadzenia polityki monetarnej nie ulegną istotnym zmianom.