Kryterium stóp procentowych ma na celu sprawdzenie trwałości konwergencji osiągniętej przez kraj kandydujący do strefy euro. Kryterium to jest spełnione, gdy średnia nominalna długoterminowa stopa procentowa ocenianego kraju nie przekracza wartości referencyjnej.

Wartość ta jest wyznaczana na podstawie średniej arytmetycznej ze stóp procentowych w trzech krajach UE najlepszych pod względem stabilności cen, powiększonej o 2 pkt. proc.

Stopy procentowe oblicza się na podstawie długoterminowych obligacji rządowych lub porównywalnych papierów wartościowych, a średnia nominalna długoterminowa stopa procentowa jest wyznaczana jako średnia arytmetyczna z ostatnich 12 miesięcy.

W rezultacie, to czy spełniamy kryterium długoterminowych stóp procentowych, sprawdzamy w następujący sposób:

• wybieramy trzy kraje UE o najniższej średniorocznej stopie inflacji HICP.
  W maju 2010  r. były to: Portugalia (4,3%), Estonia (na estońskim rynku brak intrumentów finansowych, które pozwoliłyby oszacować długoterminową stopę procentową) i Belgia (3,7%)
• obliczamy średnią arytmetyczną ze stóp procentowych w krajach referencyjnych:
  (4,3%  + 3,7%)/2 = 4,0%
• dodajemy do tak obliczonej średniej 2,0 pkt. proc. uzyskując wartość referencyjną dla kryterium długoterminowych stóp procentowych:
  4,0% + 2,0 pkt. proc. = 6,0%
• sprawdzamy, czy średnia nominalna długoterminowa stopa procentowa w kraju kandydującym do strefy euro nie przekracza wartości referencyjnej. Jeśli nie, to kraj ten spełnia kryterium długoterminowych stóp procentowych.

W Polsce średnia nominalna długoterminowa stopa procentowa w maju br. wyniosła 6,1%, tj. więcej niż wartość referencyjna 6,0%, a więc Polska nie spełniła w tym okresie kryterium długoterminowych stóp procentowych.