Od 1 stycznia 2002 r., po raz pierwszy od czasów Cesarstwa Rzymskiego, większość mieszkańców Europy, licząca ponad 300 milionów osób, posiada wspólny pieniądz. Wprawdzie euro jako waluta krajów strefy euro obowiązuje już od 1 stycznia 1999 r., kiedy to zostały w stosunku do niego nieodwracalnie usztywnione kursy walut narodowych, a Europejski Bank Centralny przejął odpowiedzialność za prowadzenie polityki pieniężnej na wspólnym obszarze walutowym. Jednak do końca 2001 r. nie istniało ono w formie gotówkowej i funkcjonowało głównie w rozliczeniach na rynku finansowym i walutowym.

Wprowadzenie do obiegu banknotów i monet euro było największym przedsięwzięciem tego rodzaju w historii. W jego ramach wyprodukowano ponad 15 miliardów banknotów oraz 51 miliardów monet, które zostały następnie wymienione na 9 miliardów banknotów oraz 107 miliardów monet starych walut narodowych. Operacja zamiany walut, która miała miejsce między początkiem września 2001 a końcem lutego 2002, przebiegła sprawnie i zakończyła się sukcesem. Przyczyniła się do tego ścisła współpraca między Komisją Europejską, Europejskim Bankiem Centralnym, rządami oraz bankami centralnymi krajów unii monetarnej oraz wieloma podmiotami życia gospodarczego. Warto prześledzić proces, jaki doprowadził do tego, że na początku 2002 r. euro trafiło do portfeli Europejczyków.

Przygotowania do wprowadzenia euro do obiegu rozpoczęły się już w 1995 r. wraz z zatwierdzeniem ostatecznego kalendarza przyjęcia wspólnej waluty. Symbolem euro stał się znak „€”. Stanowi on pierwszą literę słowa „Europa” oraz czerpie inspirację z greckiej litery epsilon, nawiązując do czasów starożytnych i kołyski europejskiej cywilizacji. Dwie równoległe linie znajdujące się w centrum znaku symbolizują stabilność nowej europejskiej waluty. Banknoty euro, identycznie na całym obszarze walutowym, przedstawiają szkice okien, bram i mostów w kilku najważniejszych europejskich stylach architektonicznych. Szczególnym symbolem jedności i zarazem różnorodności krajów należących do wspólnego obszaru walutowego są monety, których jedna strona jest identyczna na całym obszarze unii monetarnej, a druga - odmienna dla każdego kraju. Każda z tych monet, niezależnie od jej strony narodowej, jest pełnoprawnym środkiem płatniczym w całej strefie euro.

Zamiana starych narodowych banknotów i monet na euro była ogromnym przedsięwzięciem wymagającym niesamowitego wysiłku organizacyjnego, logistycznego, technicznego oraz ekonomicznego na niespotykaną wcześniej skalę. Dla jej zobrazowania mogą posłużyć następujące fakty. Łączna masa wprowadzanych do obiegu monety euro była około 24 razy większa niż ciężar wieży Eiffla. Gdyby monety te miały zostać przetransportowane w tym samym czasie, w tym celu byłoby potrzeba około pół miliona ciężarówek. Poukładane w łańcuszek banknoty euro wraz z banknotami starych walut narodowych pokryłyby odległość dziesięć razy większą od odległości Ziemi od księżyca. Zastąpienie walut narodowych przez euro wymagało dostosowania około 140 000 bankomatów, 4 milionów terminali do obsługi transakcji bezgotówkowych oraz 7 milionów automatów. Liczby te pozwalają sobie wyobrazić, jak wielkie wyzwania wprowadzenie euro do obiegu niosło dla sektora bankowego, sprzedawców detalicznych, przedsiębiorstw obsługujących automaty czy firm transportowych.