Inflacja to stały wzrost poziomu cen w gospodarce. Ciągłe zmiany metek na towarach w sklepach są kłopotliwe i denerwujące. Ale czy to jedyny koszt cenowej gonitwy?

Przede wszystkim tak zwane koszty transakcji zabezpieczających gotówkę przed utratą wartości, zwane przez ekonomistów kosztami zdartych zelówek. Aby ulokować pieniądze w banku lub funduszu inwestycyjnym, nie mówiąc o zakupie innych aktywów mogących zabezpieczyć oszczędności przed inflacją, jak choćby złota, trzeba poświęcić czas, który mógłby zostać spożytkowany na inną aktywność ekonomiczną. Zamiast zabiegów o zwiększenie przyszłego dochodu wysiłki koncentrują się więc na utrzymaniu obecnego stanu posiadania.

Wyższa inflacja utrudnia także właściwe lokowanie zasobów ekonomicznych. Ceny są podstawą podejmowania decyzji zarówno przez producentów, jak i konsumentów. Dzięki informacji o cenach mogą przeprowadzić rachunek ekonomiczny i wybrać najlepszy wariant wykorzystania posiadanych środków. Jednak wysoka inflacja może zakłócić ten proces. Uczestnicy rynku mogą pomylić zmiany cen spowodowane przez impuls inflacyjny z tymi, wywołanymi  przesunięciami popytu i błędnie alokować inwestycje. Ponadto pogarsza się ogólna jakość informacji gospodarczych posiadanych przez przedsiębiorców. Ich bazy danych szybciej się dezaktualizują i trzeba przeznaczyć więcej zasobów na ich uaktualnianie.

Drugą stroną medalu jest zwiększona wtórna dystrybucja majątku. Trudność w oszacowaniu przyszłej inflacji powoduje pomyłki przy oprocentowaniu pożyczek, czy zawieraniu porozumień płacowych. W rezultacie jedna strona może zyskać, a druga stracić, zupełnie bez związku z efektami ekonomicznymi ich działań. Ostatecznie zmniejsza się opłacalność działalności gospodarczej, co prowadzi do spowolnienia tempa ekonomicznego wzrostu. A to jest cena, którą płacą już wszyscy - i ci, którzy odkładają pieniądze na przyszłość, i ci, którzy wcale nie oszczędzają.